വീട് അപരിചത മുഖത്തോടെ എന്നെ തുറിച്ച് നോക്കി, ഞാനതിനെയും.
ഓട് മാറി ടെറസ്സായി. കോട്ടപോലെ വലിയ മതില് ചുറ്റിലും.
ഗേറ്റിനെ കരയിപ്പിച്ചു. വീട്ടമ്മ ജനാലയിലൂടെ സംശയിച്ചു.
ഞാനവരോട് വിശദീകരിച്ചു :
ജനിച്ചു വളര്ന്ന വീടിവിടായിരുന്നു. പത്തിരുപത് വര്ഷമായി ദൂരെ പട്ടണത്തില്. ഇങ്ങോട്ട് വന്നിട്ട് തന്നെ ഏഴെട്ട് വര്ഷമായി. ഒരു വിവാഹത്തിന് കൂടാന് വന്നതാണ്. ഇവിടമൊന്ന് കാണണമെന്ന് തോന്നി. ഇനിയെന്നെങ്കിലും വരാന് കഴിയുമോ എന്നുതന്നെ അറിയില്ല.
വീടിനു ചുറ്റും കണ്ണു തുറന്നു നടന്നു. നിരാശ തോന്നി. ഓര്മ്മകളെ ഉണര്ത്തുന്ന ഒന്നുമില്ല. ഒന്നും. എല്ലാം മാറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നിരാശനായി തിരഞ്ഞു നടക്കവേ, റോസാച്ചെടി ഷര്ട്ടിന്റെ കയ്യില് പിടിച്ചു നിര്ത്തി.
മറന്നോ എന്നെ?
റോസാച്ചെടി മൃദുശബ്ദത്തില് ചോദിക്കുന്നു.
കരിഞ്ഞു തീരാറായ ഒന്ന്.
അതിന്റെ കമ്പൊടിക്കുമ്പോള് വീട്ടമ്മ ഉപദേശിച്ചു:
ഞങ്ങളിവിടം വാങ്ങുമ്പഴേ ഉള്ളതാ. ഇന്നോളം പൂത്തിട്ടില്ല. നിങ്ങളത് ചുമക്കുന്നത് വെറുതെ.
ആ ചെടിയാണീ പൂവിട്ട് നില്ക്കുന്നത്! അതിനാണ് മണമൊന്നുമില്ലെന്ന് മകള് പറയുന്നത്!
മൂക്കിനെ ഞാനൊന്നുണര്ത്തുന്നു.
ഉണ്ടല്ലോ പഴയ ചില ഗന്ധങ്ങള് - പുതുനെല്ലിന്റെ, രാസ്നാദിപ്പൊടിയുടെ, ചാണകത്തിന്റെ, ഉമിക്കരിയുടെ...
അതെന്നെ വന്ന് പൊതിയുന്നല്ലോ.
